Tentoonstellingen

In Astropolis kan men steeds twee tentoonstellingen, of XPO's zoals wij ze noemen, terugvinden. Een kleine en een grote. En beide zijn ze tijdelijk zodoende er steeds wat nieuws valt te ontdekken.

De kleine XPO heeft een levensduur tussen drie en zes maanden terwijl de grote XPO een levensduur heeft tussen één en twee jaar. Al onze XPO's zijn volledig in het Nederlands en worden meertalig ondersteund, in het Frans, Engels en Duits, dankzij onze gratis app.

Alle XPO's bestaan uit een statisch en interactief component. Het statisch component bestaat uit visueel indrukwekkende informatiepanelen met daarop tal van boeiende weetjes. Het interactief component bestaat uit diverse kiosk computers met leuke en interactieve software alsook een augmenten en virtual reality stand.

Daarnaast worden ook tal van voordrachten, workshops, waarnemingen en uitstappen voorzien die mooi aansluiten op de thema's van de XPO's waardoor het geheel leuk, veelzijdig en educatief wordt ...

Kleine XPO : Van druk- tot ruimtepak

In onze gloednieuwe 'Van druk- tot ruimtepak' XPO, die loopt tot 30 juni 2023, ontdekt u maar liefst 10 echte en replica druk- en ruimtepakken alsook vele tientallen unieke onderdelen en accessoires. Blikvanger is ongetwijfeld het A7L Apollo ruimtepak. Veruit mooiste en meest natuurgetrouwe replica in Europa !

Deze XPO kwam tot stand dankzij de samenwerking met Time Space, PolyBull en Kathleen Van De Woestyne. Met de steun van Vlaanderen, Nationale Loterij, BIRA, Coca-Cola, Calcule en de stad Oostende.

David Clark MC-1 drukpak (1954)

Amerikaans drukpak. Gemodificeerd S-2 kaapstanderpak met gedeeltelijke druk met ademhalingsblaas op de borst, 12 maten, grote hoogte, jagers en bommenwerpers, kleinere kaapstander in rompgebied, drukhandschoenen, K-1 of MB-5 helm.

Alle vroege partiële drukpakken waren extreem nauwsluitend en daarom behoorlijk oncomfortabel bij langdurig gebruik. Het verminderde comfort van het zogenaamde "Henry-pak" was een ongelukkig aspect van latere ontwik-kelingen van de T-1- en S-2-pakken, aangeduid als de MC-1-, MC-3- en MC-4-seriemodellen (de MC-2 typepakken waren experimentele volledige drukpakken). De pakken hebben echter hun hoofddoel bereikt: de drager beschermen tegen de effecten van nooddecompressie op hoogte.

De Lockheed U-2 is een strategisch verkenningsvliegtuig, ontworpen voor langdurige operaties op 21 km hoogte, in alle weersomstandigheden en bij dag en nacht. De U-2 is daarvoor uitgerust met zeer krachtige camera’s en staat bekend onder de bijnaam Dragon Lady.

Video - In mei 1960 kwamen de U-2-vluchten in het nieuws nadat er boven het grondgebied van de Sovjet-Unie een U-2 werd neergeschoten, die vanaf een vliegbasis nabij Pesjawar in Pakistan was opgestegen. De piloot, Gary Powers, werd gevangengenomen. Tijdens het daaropvolgende proces tegen Powers werd door de Russen fel uitgehaald naar de Amerikaanse politiek.

Op onderstaande tekening kan je de locatie van het betreffende pak terugvinden.

 

VVK3 Mig21 flightsuit (1960)

Het VVK-vluchtpak is een serie Russische gedeeltelijke drukpakken voor grote hoogte. Het is sinds 1958 de standaarduitgave voor piloten van zowel de Sovjet luchtmacht als de Russische luchtmacht voor straalvliegtuigen.

In 1957 rukte het Sovjet gevechtsvliegtuig op en werd een nieuw pak ontwikkeld om aan de eisen van mach 2 vluchten te voldoen, met name de SU-9 en MIG-21. Complex volgens de normen van 1957, is het een eenvoudig ontwerp waarvoor vaak een assistent nodig was om de piloot het pak te laten dragen. De piloot zou de grote ritssluiting aan de voorkant openen voordat de piloot erin ging om hem daarna dicht te ritsen. Het had een eenvoudige slangopstelling die 'H'-vormig was, met slangen die langs elk been liepen, bij de schouders samenkwamen en langs de armen liepen. In tegenstelling tot de volgende VVK-pakken had het slechts één luchtinlaat op de buik.

Het werd gedragen met de Gsh-4-helm, maar afhankelijk van de hoogte van elke vlucht kon een verscheidenheid aan helmen worden gedragen. Het systeem stond bekend als KKO-3.

Video - De MiG-21 is een type jachtvliegtuig uit de Sovjet-Unie van het ontwerpbureau Mikojan-Goerevitsj. Opdracht werd gegeven voor een lichte dagjager en na anderhalf jaar was het ontwerp klaar. De MiG-21 maakte zijn eerste vlucht op 14 juni 1956 en werd in 1959 officieel voorgesteld. Het is een zeer succesvol vliegtuig gebleken en werd voortdurend aangepast met nieuwe elektronica als radar en wapengeleiding. In de jaren 70 was het zelfs het meest gebruikte gevechtsvliegtuig ter wereld; ongeveer 10 000 exemplaren zijn er gebouwd. Het toestel werd ook ingezet tijdens de Vietnamoorlog. Naast in de Sovjet-Unie werd de MiG-21 ook in het voormalige Tsjechoslowakije gemaakt door Aero als Z-159.

Op onderstaande tekening kan je de locatie van het betreffende pak terugvinden.

VVK6 Mig-25 flightsuit (1972)

Het vroege Sovjet ontwerp had meer gemeen met de uitrusting die werd gebruikt door Yuri Gagarins inaugurele ruimtevlucht, met name de helm was een exacte kopie van een kosmonautontwerp. Het VKK-6-vluchtpak zelf bestaat uit drie afzonderlijke lagen, zijden basislagen die zijn ontworpen om te helpen bij zowel het aan- als uittrekken van het nauwsluitende g-pak, met daarbovenop nog een laag met een vetersysteem om de pasvorm strakker te maken.

Video - De MiG-25 is een supersonisch onderscheppings- en verkenningsvliegtuig en een van de snelste militaire vliegtuigen ooit in dienst genomen. Hij is ontworpen door het ontwerpbureau Mikojan-Goerevitsj in de Sovjet-Unie. Het eerste prototype vloog in 1964 en de eerste toestellen kwamen in 1970 in dienst. Hij heeft een topsnelheid van ten minste mach 2,83, met een maximum van Mach 3,2, maar vliegen op deze snelheid beschadigt de motoren. De uitrusting bestaat uit een zeer krachtige radar en vier lucht-luchtraketten.

Op onderstaande tekening kan je de locatie van het betreffende pak terugvinden.

F-104G Starfighter flightsuit (1971)

Bij de Koninklijke Luchtmacht hebben de F-104G, RF-104G (fotoverkenner) en TF-104G (tweezitter) dienstgedaan tussen 1962 en 1984 bij verschillende eenheden op de vliegbasis Leeuwarden, vliegbasis Twenthe en vliegbasis Volkel. De Starfighter werd vanaf 1979 vervangen door de F-16. Op 21 november 1984 vond de laatste vlucht in dienst van de Koninklijke Luchtmacht plaats.

Video - De Lockheed F-104 Starfighter was een van de bekendste supersonische eenmotorige Amerikaanse gevechtsvliegtuigen van de 20e eeuw. Het toestel werd door Lockheed ontworpen ter opvolging van de F-100 Super Sabre en was bij de USAF operationeel van 1958-1967, in de Koude Oorlog. Het toestel werd overwegend gebruikt als jachtbommenwerper, maar er waren ook versies die aangepast waren voor een rol als jager. De F-104 werd door de VS onder meer in gevechtsacties gebruikt in de Vietnamoorlog en tot de definitieve uitfasering in de VS in 1975 deed het toestel nog dienst bij de Air National Guard.

Op onderstaande tekening kan je de locatie van het betreffende pak terugvinden.

 

KVO-9 Inner Orlan suit (?)

De KVO-M is een mesh overall gemaakt van een open mesh gebreide stof in de cellen waarvan de kunststof tubes van het koelsysteem zijn geregen. De overall sluit nauw aan op het lichaam van het bemanningslid en drukt de buizen van het koelsysteem tegen het lichaamsoppervlak. De mesh structuur van de stof van de overall vergemakkelijkt de ventilatie van het lichaamsoppervlak van het bemanningslid.

Video - Het Orlan-ruimtepak is een serie halfstijve ruimtepakmodellen uit één stuk, ontworpen en gebouwd door NPP Zvezda. Ze zijn gebruikt voor ruimtewandelingen (EVA's) in het Russische ruimteprogramma, de opvolger van het Sovjet-ruimteprogramma, en door ruimteprogramma's van andere landen, waaronder NASA.

Op onderstaande tekening kan je de locatie van het betreffende pak terugvinden.

Door Aleksandr Poleshchuk gedragen overall (1993)

Aleksandr Fjodorovitsj Polesjtsjoek is een Russisch voormalig ruimtevaarder. Polesjtsjoek zijn eerste en enige ruimtevlucht was Sojoez TM-16 en begon op 24 januari 1993. Het was de zestiende Russische expeditie naar het ruimtestation Mir en maakte deel uit van het Sojoez-programma.

In 1989 werd Polesjtsjoek geselecteerd om te trainen als astronaut. Tijdens zijn missie Sojoez TM-16 maakte hij twee ruimtewandelingen. Hij diende tevens als back-up bemanningslid voor Sojoez TM-21 en STS-71. In 2004 verliet hij Roskosmos en ging hij als astronaut met pensioen.

Polesjtsjoek ontving in 1993 de eretitel Piloot-Kosmonaut van de Russische Federatie.

Video - Lancering Aleksandr Poleshchuk door middel van een Soyuz draagraket.

Op onderstaande tekening kan je de locatie van het betreffende pak terugvinden.

Door Yuri Malenchenco gedragen overall (2003)

Joeri Ivanovitsj Malentsjenko is een Oekraïens ruimtevaarder die zes keer in de ruimte vloog en de eerste mens die in de ruimte trouwde. In totaal bracht hij 827 dagen door in de ruimte en maakte hij zes ruimtewandelingen.

Malentsjenko werd op 1 juli 1994 gelanceerd aan boord van de Sojoez TM-19 voor een verblijf in het ruimtestation Mir. Hij was gezagvoerder van de Mir EO-16 expeditie. Samen met Talgat Moesabajev voerde hij twee ruimtewandelingen uit. Na een verblijf in de ruimte van bijna 126 dagen keerde hij terug op aarde.

Zijn tweede ruimtevlucht begon met de lancering op 8 september 2000 aan boord van de spaceshuttle Atlantis (vlucht STS-106). Na koppeling aan het internationale ruimtestation ISS voerde Malentsjenko zijn derde ruimtewandeling uit waarbij diverse kabels aan de buitenkant van het ruimtestation werden aangelegd. Hij voerde deze ruimtewandeling uit samen met Amerikaan Edward Lu. Na een verblijf in de ruimte van bijna 12 dagen keerde de Atlantis terug op aarde.

Op 26 april 2003 werd Malentsjenko wederom met Edward Lu gelanceerd aan boord van de Sojoez TMA-2. Samen vormden ze bemanning ISS Expeditie 7 aan boord van het internationale ruimtestation. Op 10 augustus 2003, tijdens deze vlucht, trouwde Malentsjenko met de Amerikaanse Jekaterina Dmitrijeva die zich op dat moment in het auditorium van het Lyndon B. Johnson Space Center in Houston bevond. Hierbij maakten ze gebruik van de Texaanse wet die onder bepaalde voorwaarden het sluiten van een huwelijk toestaat waarbij een van de partners niet aanwezig is. Malentsjenko's getuige Edward Lu speelde aan boord van het ruimtestation de Bruiloftsmars op een keyboard.

De Russische autoriteiten maakten aanvankelijk bezwaar tegen het huwelijk omdat Malentsjenko als Russisch militair niet zo maar met een buitenlandse mag trouwen. Uiteindelijk stemden ze in, maar hebben wel aangekondigd dit in de toekomst te willen voorkomen door Russische ruimtevaarders voor hun lancering te laten ondertekenen dat ze niet tijdens hun ruimtevlucht zullen trouwen. Malentsjenko is eerder getrouwd geweest, en heeft een zoon genaamd Dmitri.

Video - Yuri Malenchenco was de eerste mens die 'live' in de ruimte trouwde.

Op onderstaande tekening kan je de locatie van het betreffende pak terugvinden.

 

Door Vladimir Dezhurov gedragen overall (2001)

Vladimir Nikolajevitsj Dezjoerov is een Russische kosmonaut.

Vladimir Dezjoerov werd geboren op 30 juli 1962 te Javas in het district Zoebovo-Poljanski van de Mordwiense deelrepubliek van Rusland. Hij studeerde af aan de ВВАУЛ (Hoge Militaire Luchtvaartschool) te Charkov in 1983. Hij werd geselecteerd als kosmonaut op 26 maart 1987.

Dezjoerov verbleef, met de Sojoez TM-21 in 1995 en de STS-105 in 2001 in het totaal 244 dagen 5 uur en 28 minuten in de ruimte.

Hij verkreeg op 5 september 1995 de titel "Held van de Russische federatie" en is houder van zes onderscheidingen (waarvan één Amerikaanse). Hij is gehuwd en heeft twee dochters. Hij houdt van skiën en zwemmen.

Video - Lancering Russische Soyuz TM-21 missie naar het ruimtestation Mir.

Op onderstaande tekening kan je de locatie van het betreffende pak terugvinden.

 

Door Jean-Loup Chrétien gedragen overall (1982)

Jean-Loup Jacques Marie Chrétien is een Frans voormalig ruimtevaarder. Hij was de eerste Fransman in de ruimte.

Chrétien’s eerste ruimtevlucht was Sojoez T-6 met een Sojoez draagraket en vond plaats op 24 juni 1982. Hij was de eerste West-Europese kosmonaut aan boord van een Sojoez. Tijdens de missie werd er gevlogen naar het Saljoet 7 ruimtestation. In totaal heeft Chrétien drie ruimtevluchten op zijn naam staan. Tijdens zijn missies maakte hij één ruimtewandeling. In 2001 verliet hij de Franse ruimtevaartorganisatie CNES en ging hij als astronaut met pensioen.

Video - CNES verslag van deruimtereis van Jean-Loup Chrétien.

Op onderstaande tekening kan je de locatie van het betreffende pak terugvinden.

Door Leonid Popov gedragen overall (1980)

Leonid Ivanovitsj Popov is een voormalige militaire Sovjet-piloot en kosmonaut. Hij heeft de Oekraïense nationaliteit.

Eerst werd Popov opgeleid tot luchtmachtpiloot in Tsjernihiv in de toenmalige Socialistische Sovjetrepubliek Oekraïne. Nadien volgde hij een kosmonautenopleiding in het Russische centrum Joeri Gagarin, bij Moskou, alsook een voortgezette pilotentraining in het Joeri Gagarin-centrum bij Sint-Petersburg.

Hij voltooide driemaal een ruimtevlucht. In 1980 ging zijn eerste vlucht met Sojoez 35 naar het Russische ruimtestation Saljoet 6; hij keerde terug met Sojoez 37. Een jaar later, vloog hij weer naar Saljoet 6 met Sojoez 40 en keerde terug met diezelfde Sojoez 40. Zijn derde en laatste ruimtevlucht was met Sojoez T-7 naar het ruimtestation Saljoet 7, en terugkeer met Sojoez T-5.

Nadat hij in 1987 stopte bij de ruimtevaartorganisatie, keerde hij terug bij de luchtmacht, waar hij Sovjet-generaal werd (1989). In 1995 zwaaide hij af.

Video - Roscosmos video over de carriere van Leonid Popov.

Op onderstaande tekening kan je de locatie van het betreffende pak terugvinden.

 

A7L apollo 'Aldrin' space suit + helm (1969)

Het Apollo (Skylab) ruimtepak is een klasse ruimtepakken die worden gebruikt in Apollo- en Skylab-missies. De namen voor zowel de Apollo- als de Skylab-ruimtepakken waren Extravehicular Mobility Unit (EMU). De Apollo EMU's bestonden uit een Pressure Suit Assembly (PSA) ook wel "suit" genoemd en een Portable Life Support System (PLSS) dat beter bekend stond als de "rugzak". De A7L was het PSA-model dat werd gebruikt op de Apollo 7 tot en met 14 missies.

De daaropvolgende Apollo 15-17 maanmissies, Skylab, en Apollo-Soyuz gebruikten A7LB drukpakken. Bovendien varieerden deze drukpakken per programmagebruik. Voor de Skylab EMU koos NASA ervoor om een ​​navelstreng levensondersteunend systeem te gebruiken, de Astronaut Life Support Assembly.

Video - Een belangrijk onderdeel van het Apollo-programma was de ontwikkeling van een ruimtepak dat door astronauten zou worden gedragen tijdens de lancering en terugkeer, evenals op het maanoppervlak. Het pak moest bescherming bieden tegen het vacuüm van de ruimte en de extreme temperaturen waarmee bemanningsleden te maken zouden krijgen als ze buiten het voertuig werkten, en toch flexibel genoeg zijn om voldoende mobiliteit mogelijk te maken, vooral op het maanoppervlak. NASA kende het contract voor het ontwerpen, vervaardigen en testen van het Apollo Block II-ruimtepak, ter ondersteuning van zowel intra- als extravehicular activiteiten, in september 1965 toe aan International Latex Corporation (ILC). Na de Apollo-brand in januari 1967 gaven NASA-managers opdracht dat de pak waar mogelijk gebruik maken van niet-ontvlambare materialen. De eerste twee opnieuw ontworpen pakken, genaamd A-6L, kwamen in september 1967 aan bij het Manned Spacecraft Center (MSC) en ondergingen enkele maanden van onbemande tests.

Boeran space shuttle hittetegel 

Het thermische beveiligingssysteem van de Space Shuttle is de barrière die de Space Shuttle Orbiter beschermde tijdens de verschroeiende hitte van 1.650 ° van atmosferische terugkeer. Een secundair doel was om te beschermen tegen de hitte en kou van de ruimte in een baan om de aarde.

De Boeran was de Russische tegenhanger van het Amerikaanse Spaceshuttleprogramma en het eerste ruimteveer dat door het Boeranprogramma werd gebouwd. Deze ruimteveren waren bedoeld om de Sojoez- en Progress-missies naar ruimtestation Mir te vervangen. Het was het duurste Sovjet-ruimtevaartprogramma ooit. De Boeran heeft in 1988 als enige een ruimtevlucht gemaakt, waarna het programma een jaar later werd stopgezet. Een aantal andere gelijksoortige ruimteveren zijn deels afgebouwd.

Video - Buran was het eerste ruimtevliegtuig dat werd geproduceerd als onderdeel van het Sovjet/Russische Buran-programma. Naast de beschrijving van de eerste operationele Sovjet / Russische shuttle-orbiter, was "Buran" ook de aanduiding voor het hele Sovjet / Russische ruimtevliegtuigproject en zijn orbiters, die bekend stonden als "Buran-class orbiters".

Dit unieke onderdeel kan teruggevonden worden in de horizontale vitrine.

Stuk parachute van de Soyuz M-21 capsule

Vanwege de opbouw van de Soyuz uit drie modules, waarvan er slechts één terugkeert op aarde, heeft het Sojoez-ruimtevaartuig een afwijkende landingsprocedure ten opzichte van voorgaande ruimtevaartuigen als Vostok en Voschod. Voorafgaand aan het binnengaan van de atmosfeer zal de daalcabine gescheiden moeten worden van de orbitale module en servicemodule. Daartoe wordt het Sojoez-ruimteschip gedraaid zodat de remraketten in de vliegrichting wijzen. Daarna worden de remraketten ontstoken op een halve omloop afstand van de geplande landingsplaats. Direct daarna worden via explosieve bouten de orbitale module en servicemodule afgeworpen. De daalcabine komt vrij uit de 'mantel' van isolatiedekens waarin de daalcabine was verpakt tijdens de lancering en vlucht in de ruimte. De drie modules gaan vervolgens de dampkring binnen, de daalcabine is als enige uitgerust met een hitteschild om de wrijvingshitte van de atmosfeer te overleven. Na deze fase landt de daalcabine uiteindelijk aan een grote parachute, werpt het gebruikte hitteschild af en ontsteekt in de laatste meters boven de grond raketjes om de snelheid tot vrijwel nul terug te brengen. In latere versies van Sojoez wordt de orbitale module al voorafgaand aan het ontsteken van de remraketten afgeworpen. Er is dan minder brandstof nodig voor de remfase en dat vertaalt zich in een grotere nuttige lading die in de daalcabine kan worden teruggebracht naar de aarde.

Video - Landing van de Soyuz M-21 capsule op 29 september 2022.

Dit unieke onderdeel kan teruggevonden worden in de horizontale vitrine.

Orlan EVA handschoen koppel ring

Deze metalen koppel ring dient om de EVA hanschoen te bevestigen aan de mouw van het Russische Orlan ruimtepak.

Het Orlan ruimtepak is een serie halfstijve ruimtepakmodellen uit één stuk, ontworpen en gebouwd door NPP Zvezda. Ze zijn gebruikt voor ruimtewandelingen (EVA's) in het Russische ruimteprogramma, de opvolger van het Sovjet-ruimteprogramma, en door ruimteprogramma's van andere landen, waaronder NASA.

Video - Vergelijking tussen een Amerikaans en een Russisch ruimtepak.

Dit unieke onderdeel kan teruggevonden worden in de horizontale vitrine.

Orlan outer shell control unit 

Dit onderdeel bedekt het controle instrument bovenaan het Orlan ruimtepak. Het Orlan ruimtepak is een serie halfstijve ruimtepakmodellen uit één stuk, ontworpen en gebouwd door NPP Zvezda. Ze zijn gebruikt voor ruimtewandelingen (EVA's) in het Russische ruimteprogramma, de opvolger van het Sovjet-ruimteprogramma, en door ruimteprogramma's van andere landen, waaronder NASA.

Video - Vergelijking tussen een Amerikaans en een Russisch ruimtepak.

Dit unieke onderdeel kan teruggevonden worden in de horizontale vitrine.

SpaceX ruimtehelm 

In februari 2015 begon SpaceX met de ontwikkeling van een ruimtepak voor astronauten om te dragen in de Dragon 2-ruimtecapsule. Het uiterlijk is gezamenlijk ontworpen door Jose Fernandez - een Hollywood-kostuumontwerper die bekend staat om zijn werken voor superhelden- en sciencefictionfilms - en SpaceX-oprichter en CEO Elon Musk. De eerste afbeeldingen van het pak werden in september 2017 onthuld.[19] Een mannequin, genaamd "Starman" (naar het gelijknamige lied van David Bowie), droeg het SpaceX-ruimtepak tijdens de eerste lancering van de Falcon Heavy in februari 2018. Voor de lancering van deze tentoonstelling stond het pak niet onder druk en bevatte het geen sensoren.

Het pak, dat geschikt is voor vacuüm, biedt bescherming tegen drukverlaging in de cabine door middel van een enkele ketting aan de dij van de astronaut die lucht en elektronische verbindingen voedt. De helmen, die 3D-geprint zijn, bevatten microfoons en speakers. Omdat de pakken de kabelverbinding nodig hebben en geen bescherming bieden tegen straling, worden ze niet gebruikt voor activiteiten buiten voertuigen.

In 2018 testten NASA-astronauten Bob Behnken en Doug Hurley het ruimtepak in het Dragon 2-ruimtevaartuig om vertrouwd te raken met het pak. Ze droegen het tijdens de Crew Dragon Demo-2-vlucht die op 30 mei 2020 werd gelanceerd. Het pak wordt gedragen door astronauten die betrokken zijn bij Commercial Crew Program-missies waarbij SpaceX betrokken is.

Video - 3D animatie van het SpaceX drukpak.

Dit unieke onderdeel kan teruggevonden worden in de linkse verticale vitrine.

De A7L Apollo 'moon boots'

De beruchte 'moon boot' als onderdeel van het A7L Apollo ruimtepak. Vervaardigd in Beta-stof, verstevigd met metalen draden en met siliconen zool.

Het Apollo (Skylab) ruimtepak is een klasse ruimtepakken die worden gebruikt in Apollo- en Skylab-missies. De namen voor zowel de Apollo- als de Skylab-ruimtepakken waren Extravehicular Mobility Unit (EMU). De Apollo EMU's bestonden uit een Pressure Suit Assembly (PSA) ook wel "suit" genoemd en een Portable Life Support System (PLSS) dat beter bekend stond als de "rugzak". De A7L was het PSA-model dat werd gebruikt op de Apollo 7 tot en met 14 missies.

De daaropvolgende Apollo 15-17 maanmissies, Skylab, en Apollo-Soyuz gebruikten A7LB drukpakken. Bovendien varieerden deze drukpakken per programmagebruik. Voor de Skylab EMU koos NASA ervoor om een ​​navelstreng levensondersteunend systeem te gebruiken, de Astronaut Life Support Assembly.

Video - Originele beelden van de Apollo astronauten op de Maan.

Dit unieke onderdeel kan teruggevonden worden in de linkse verticale vitrine.

Russische Sokol IVA schoenen

Het Sokol ruimtepak, ook bekend als het Sokol IVA-pak of gewoon de Sokol, is een soort Sovjet/Russisch ruimtepak, gedragen door iedereen die op het Sojoez-ruimtevaartuig vliegt. Het werd geïntroduceerd in 1973 en wordt nog steeds gebruikt vanaf 2023. De Sokol wordt door de makers beschreven als een reddingspak en kan niet buiten het ruimtevaartuig worden gebruikt tijdens een ruimtewandeling of extravehicular activiteit. In plaats daarvan is het doel ervan om de drager in leven te houden in het geval van een onbedoelde drukverlaging van het ruimtevaartuig. In dit opzicht is het vergelijkbaar met het ACES-pak dat tijdens de lancering en landing aan boord van NASA's Space Shuttle werd gedragen.

Dit unieke onderdeel kan teruggevonden worden in de linkse verticale vitrine.

Russische leren Sokol IVA schoenen

Het Sokol ruimtepak, ook bekend als het Sokol IVA-pak of gewoon de Sokol, is een soort Sovjet/Russisch ruimtepak, gedragen door iedereen die op het Sojoez-ruimtevaartuig vliegt. Het werd geïntroduceerd in 1973 en wordt nog steeds gebruikt vanaf 2023. De Sokol wordt door de makers beschreven als een reddingspak en kan niet buiten het ruimtevaartuig worden gebruikt tijdens een ruimtewandeling of extravehicular activiteit. In plaats daarvan is het doel ervan om de drager in leven te houden in het geval van een onbedoelde drukverlaging van het ruimtevaartuig. In dit opzicht is het vergelijkbaar met het ACES-pak dat tijdens de lancering en landing aan boord van NASA's Space Shuttle werd gedragen.

Dit unieke onderdeel kan teruggevonden worden in de linkse verticale vitrine.

Diverse Russische Sokol IVA handschoenen

Vier sets van Russische Sokol IVA handschoenen waaronder gedragen door Daniel Burbank.

Daniel Christopher Burbank (Manchester (Connecticut), 27 juli, 1961) is een Amerikaans ruimtevaarder.

Burbank is kapitein bij de United States Coast Guard. Burbank is de tweede ruimtevaarder, na Bruce Melnick, die afkomstig is van de US Coast Guard.

Hij studeerde aan de Coast Guard Academy. In 1987 rondde hij zijn studie voor piloteninstructeur af. In 1990 behaalde hij een master aan de Embry-Riddle Aeronautical University. In 1996 werd hij door NASA geselecteerd als missiespecialist. Hij vloog twee spaceshuttle-missies: de STS-106 in 2000 en de STS-115 in 2006. In 2006 maakte Burbank een ruimtewandeling van ongeveer 7 uur om werkzaamheden te verrichten aan de zonnepanelen van het Internationaal ruimtestation ISS.

In november 2011 vloog hij opnieuw naar het ISS. Ditmaal met de Russische Sojoez TMA-22. Hij was de bevelhebber van ISS Expeditie 29 en 30.

Dit unieke onderdeel kan teruggevonden worden in de rechtse verticale vitrine.

Grote XPO : Race naar de Maan

Onze grote XPO, zijnde 'Race naar de Maan', begint in de prehistorie toen de mens de fasen en bewgingen van de Maan aan de hemel bestudeerde en vastlegde in de allereerste kalender. Tevens vroeg men zich af wat de Maan was en of dit misschien de plaats was waar de goden woonden. Dit dreef de mens ertoe om de Maan nader te bestuderen waardoor tevens de drang ontstond om deze te bezoeken. Ladders bleken te kort, catapulten te zwak en zelfs ballonnen reikten niet hoog genoeg. Tot de ontwikkeling van vuurwerk de droom opnieuw deed opleven. Het duurde echter tot begin vorige eeuw, bij de introductie van de eerste raketten, dat de Maan eindelijk binnen ons bereik kwam ...

 

 

Tijdens de tweede wereldoorlog kwam de ontwikkeling van de raket in een stroomversnelling. En alhoewel de Duitse V2 raket vooral bekend werd door z'n verwoestende capaciteiten bleek deze uiteindelijk het middel te zijn voor de verovering van de ruimte. Zo bereikte een door Amerika buit gemaakte V2 raket op 24 oktober 1946 voor het eerst de hogere atmosfeer en werd zo de allereerste foto van de Aarde gemaakt.

Uiteindelijk leidde de verdere ontwikkeling van deze raket tot de eerste draagraketten die Sputnik, de eerste door mensen gemaakte satelliet, in een baan om de Aarde brachten. Gevolgd door de eerste dieren en mensen. De droom om de Maan te bezoeken werd steeds concreter tot Neil Armstrong in 1969 als eerste mens ooit voet zette op de Maan ...

 

 

Na het Apollo tijdperk verloor de mensheid de interesse in de Maan. Want uiteindelijk bleken de zeeën geen water te bevatten maar bleken het droge lava vlaktes. En ook de goden waren nergens te bespeuren ...

Het duurde tot de jaren '90 toen men in zag dat de Maan wellicht nuttig zou zijn als springplank om de rest van het zonnestelsel te ontdekken. Tevens, zo wist men door analyse van de maanstenen die de astronauten hadden meegebracht, dat er heel wat nuttige grondstoffen aanwezig waren. En toen men, totaal onverwacht, aanwijzingen vond voor het bestaan van water op de beide polen bleek de interesse terug op te flakkeren.

Ook de ontdekking van helium-3, een vluchtig gas dat hier op Aarde uiterst zeldzaam is en gebruikt zou kunnen worden voor toekomstige energiecentrales, bleek een stimulans voor een nieuwe 'Race naar de Maan' ...

 

 

© Copyright 2020-2021 Astropolis vzw - Alle rechten voorbehouden